Ik interviewde een jonge Albanese vrouw...Zoals het bekende gezegde luidt: Na regen komt zonneschijn, zo ging het ook in haar leven. Sinds kort verschijnt er wel eens vaker een glimlach op haar gezicht! "Na alle ellende die ik meegemaakt heb ben ik uiteindelijk gelukkig getrouwd en een paar jaar geleden ben ik van een prachtig jongetje bevallen!" zegt ze. Nu kan het geluk bij haar niet op, maar dat was een tijd anders.
Ze is oorspronkelijk van Albanië. Ze is in de hoofdstad van Albanië (Thesaloniki-tirana) geboren. Na haar tiende verjaardag besloten haar ouders om naar Griekenland te verhuizen door de economische problematiek in Albanië. In deze periode was het 'cool' om naar Griekenland te verhuizen. Deze beslissing kwam zeer plots en het ging voor haar zeer snel. Aangezien ze nog zeer jong was, wist ze niet goed wat er allemaal aan de hand was.
Vertrek
De dag van het vertrek naar Griekenland, een grillige woensdagmiddag, regende het pijpenstelen. Na een enorme lange rit met de bus kwamen ze aan in Kreta. Daar verbleven ze in een huis in een afgelegen wijkje. Zonder goed en wel te beseffen wat er aan de hand was, kregen zij en haar broers toestemming om een paar uur buiten te spelen. Ze ging niet naar de school en mocht van haar ouders ook niet veel met mensen in de buurt praten. Ze voelde zich geïsoleerd. Enkele maanden lang bleef ze wat uitgesloten van de buitenwereld. Tot haar familie ontdekt werd door een soort Griekse federale politie. Vanaf toen begint het trauma uit haar leven. 'Oh het was een hel! Ik was jong maar ik weet nog goed hoe we door de Grieken werden behandeld!' vertelt ze emotioneel.
Het was mogelijk om terug te keren naar Albanië maar haar ouders waren tegen het voorstel van een paar familieleden die al in Griekenland woonden.
Toen ze door de politie bevrijd werden, zijn ze naar de school gegaan. Op de Griekse school waar ze les volgde, werd ze steeds vijandiger en vijandiger. Er werden veel (negatieve) namen naar hen geroepen zoals bijvoorbeeld: Illegalen, drugsverkopers...
De situatie werd alsmaar moeilijker in Griekenland want met de economie ging het niet zo goed.
Aankomst in België
Het getal 15 is een heilig getal in de Albanese traditie, beweert ze. Toen ze 15 werd, verlieten ze Griekenland voorgoed. 'Athene of Griekenland zijn de vakantiebestemmingen die ik nooit zou kiezen.' zegt ze.
De ontvangst in het opvangcentrum van België was aangenamer. Ondanks het feit dat ze zonder officiële documenten het land binnenkwam werd ze hartelijk ontvangen. Een jaar lang verbleef ze in het opvangcentrum . Nadat alle documenten in orde werden gebracht, kregen ze de kans om onderwijs te volgen. Ze ging voltijds naar de middelbare school en volgde de richting Economie - Moderne Talen.
Het verleden is een kwestie van 'een voorwerp in de prullenbak werpen en het voorgoed verwijderen'!
Het lijkt mij zeer erg wat deze vrouw heeft moeten doormaken in haar leven. Moeten verhuizen en toch niet aanvaard worden in dat land lijkt mij heel hard. Toch vind ik het zeer moedig dat ze nog naar school is gegaan en haar studie heeft kunnen afmaken hier in België. Haar quote op het einde van dit artikel vind ik zeer passend bij dit verhaal.
BeantwoordenVerwijderenDe laatste tijd is er in de media veel aandacht voor de asiel problematiek. Je kan je niet altijd voorstellen hoe hun dagelijks leven verloopt. Nu ik dit persoonlijke verhaal lees raakt het mij heel erg. Ik bewonder haar wilskracht!
BeantwoordenVerwijderenVoor diegenen die denken dat ze een moeilijk leven hebben, lees dit artikel maar eens. Ik verzeker je dat je er meteen stil van wordt. Volgens mij heeft deze vrouw veel geleden en ik het me amper voorstellen hoe ze haar gevoeld moet hebben in deze woelige jaren. Gelukkig heeft ze haar na haar verhuis naar België een nieuw leven kunnen opbouwen. Ik wens haar alvast veel geluk.
BeantwoordenVerwijderenIk heb voor dit verhaal maar een woord : moedig !
BeantwoordenVerwijderenIk kan mij veronderstellen dat het al niet gemakkelijk is om van het ene land naar het andere te verhuizen. Laat staan dat je dan in je gastland gepest wordt. Er moest in Griekenland toch niet zo een groot verschil zijn tussen Albanezen en Grieken? Behalve de taal begrijp ik niet waarom de kinderen zo vijandig waren met haar!
Haar tweede verhuis was zeker ook geen gemakkelijk beslissing. Ze was al ouder en kon exact begrijpen wat er aan de hand was. Het verschil tussen Albanië, Griekenland en België is echt opvallend. Nederlands is toch heel ver van het Grieks of Albanees?
Ik vind dat ze heel dapper is en dat ze haar geluk echt verdiend. Ik gun haar het allerbeste!