Migratieproblemen

Terwijl Grieken naar België komen, zijn er ook andere mensen die naar Griekenland gaan. Hoe gaat de ontvangst van immigranten daar? Wie zijn die migranten? Gaat het er net zo goed aan toe als hier, of ondervinden de migranten daar meer problemen? Het is moeilijk om hier een goed antwoord op te geven omdat we natuurlijk niet in Griekenland zelf zijn om alles zien. Ik heb op het internet gezocht om hier een juist antwoord op te kunnen geven.


Er is een verschil in de behandeling van verschillende groepen migranten. Er zijn inwoners van de Europese Unie die naar Griekenland migreren, en mensen die niet binnen de Europese Unie wonen. De eerste groep heeft het makkelijk. Zij hebben voldoende geld om een huis te kopen en hun documentatie is op orde. De tweede groep heeft het moeilijker. De meeste migranten binnen deze groep die naar Griekenland gaat zijn van Afghaanse, Somalische, Palestijnse en Albanese afkomst.

Behandeling van migranten

Op de site van Amnesty International werd al gauw duidelijk dat Griekenland zich niet altijd aan de internationale regels houdt. In 2009 hebben ongeveer 30.000 mensen een aanvraag tot asiel gedaan in het land, slechts 36 mensen hebben de vluchtelingenstatus gekregen. De Griekse overheid sluit kinderen en volwassenen op, allemaal in één cel. Er wordt dus geen verschil gemaakt tussen verschillende groepen migranten.

In de cellen krijgen kinderen geen les, is er geen goede hygiëne en medische hulp wordt de niet-Europese migranten meestal ontzegd. Deze groep krijgt ook geen eerlijk proces. De mensen worden veroordeeld en ze moeten terugkeren naar hun thuisland, of de situatie daar nu goed is of niet. Ze krijgen geen tolk toegewezen, tijdens hun proces weten ze vaak niet eens wat er gezegd wordt en kunnen ze zichzelf niet verdedigen. Soms worden migranten zelfs naar Turkije doorgestuurd, daar wordt op een net zo mensonwaardige manier met hen omgegaan.

Hongerstaking met positieve gevolgen

Van 25 januari tot en met 9 maart zijn ongeveer 300 arbeidsmigranten in hongerstaking gegaan om hun slechte situatie aan te kaarten. Ze wilden dat de Griekse regering hun burgerlijke en sociale rechten toekende. Ook wilden ze dat alle migranten die proberen Griekenland binnen te komen gelegaliseerd zouden worden. Op 9 maart is de Griekse regering samengekomen en hebben ze beslist dat migranten na 8 jaar verblijf in Griekenland al gelegaliseerd kunnen worden (voorheen was dit 12 jaar), alle migranten een werkvergunning krijgen en naar hun geboorteland mogen reizen. Alle 300 hongerstakers gingen op dit voorstel in. Dit wil zeggen dat de situatie voor migranten aan het verbeteren is in Griekenland. De condities die de stakers voor elkaar hebben gekregen gelden namelijk voor álle migranten daar. Dat de Griekse regering deze toezeggingen gedaan heeft is al één deel van de oplossing, het echt uitvoeren ervan is natuurlijk een ander deel.

Europees beleid

Op dit moment bestaat er geen eenvormig Europees migratiebeleid. Alle landen kunnen eigenlijk doen wat ze zelf willen. De Unie helpt niet en komt ook niet tussenbeide. Veel migranten komen aan in Griekenland omdat de Griekse grenzen makkelijker bereikbaar zijn dan die van Oostenrijk bijvoorbeeld. Een migrant mag slechts één keer een aanvraag doen tot asiel. Wordt hij of zij afgewezen, dan mag die persoon niét naar een ander Europees land gaan om het opnieuw te proberen, dat is afgesproken in Dublin in 1990.

Nu kunnen we ons ook afvragen of Griekenland de asielzoekers met opzet zo behandeld worden, zodat ze niet verder naar Europa kunnen gaan. Eens afgewezen, voor altijd afgewezen. Europa wordt niet voor niets Fort Europa genoemd.

We mogen de Griekse migratiepolitiek dus niet zomaar veroordelen. Aan de ene kant werken ze aan verbeteringen in het systeem en hebben ze belangrijke toezeggingen gedaan aan de aanwezige immigranten. Aan de andere kant weten wij niet wat zich achter de Europese schermen afspeelt en wat de doelen van de Unie precies zijn.