Nostalgie in Limburg

In de provincie Limburg kan je heel wat Griekse migranten vinden. Velen onder hen kwamen in de jaren '60 naar België om werk te vinden in de mijnbouw. Ook het verhaal van A.P. begint zo...

Wij ontmoetten de 71-jarige A. in haar dochters restaurant 'O Geros'. Het doet haar duidelijk plezier dat er studenten geïnteresseerd zijn in haar levensverhaal en ze vertelt het dan ook vol enthousiasme.

Waarom België?

A.'s verhaal begint in het jaar 1962, toen zij naar België emigreerde omdat zij en haar man geen werk vonden in Griekenland. In die periode kwamen er veel Grieken naar België, omdat er hier heel wat werkgelegenheid was in de mijnbouw en emigranten kregen van de overheid een eigen huis toegewezen. Ook dit wisten A. en haar man maar al te goed. Zij vertelde ons zelfs dat er in Griekenland affiches hingen waarop stond: 'Kom naar België'.

Meer informatie over de emigratieproblematiek van Griekenland naar België in de jaren '50 en '60 kan je vinden in het artikel: 'Het hoe en waarom van Griekse emigratie'.

De aankomst

In het begin hadden zij en haar man het erg moeilijk in België. Niet alleen financieel hadden ze het zwaar, omdat haar man tijdens hun eerste jaren in België het hele gezin moest onderhouden. Natuurlijk worstelden ze ook met de taal, die ze aanvankelijk helemaal niet begrepen. A. besloot om niet bij de pakken te blijven zitten en zoveel mogelijk om te gaan met Vlamingen, om zo het Nederlands onder de knie te krijgen. Het Nederlands leren was voor haar erg belangrijk, want zij wist dat zij hier permanent zouden blijven.

Werk in België

Maar niet alles was dus rooskleurig in België. Haar echtgenoot vond vrij gemakkelijk werk in de mijnen en later ook bij Ford Genk, maar zijzelf moest werk zoeken in Nederland of in Duitsland, omdat men haar in België geen arbeidskaart wou geven. Dit was waarschijnlijk een administratieve fout, want in theorie kregen alle echtgenotes net zoals hun  man een arbeidskaart.

In Nederland heeft zij onder andere in een chocoladefabriek en in een porseleinfabriek gewerkt. Aan werken in Nederland was voor A. en haar gezin één groot nadeel verbonden en dat was het dagelijkse pendelen, dus besloot ze toch maar eens haar kans te wagen bij Ford Genk.
Op de personeelsdienst stelde men daar vast dat A. met alles in orde was (visum, identiteitskaart, medische fiche,..), maar een arbeidskaart had ze niet.
Hierdoor mocht zij niet werken bij Ford Genk. Toen zij 's avonds thuiskwam en alles vertelde aan haar man antwoordde hij: "Je had moeten zeggen dat je die kaart thuis vergeten was!"
's Anderendaags ging ze terug naar Ford Genk en meldde ze zich opnieuw aan bij de personeelsdienst. Ditmaal zei ze dat ze haar arbeidskaart thuis vergeten was, en ze werd meteen aangenomen!

A. is een echte werkbij. Zij heeft meer dan 6 verschillende banen gehad, waarbij ze telkens heel hard gewerkt heeft om haar familie te kunnen onderhouden.
Niet alleen richtte ze het restaurant 'O Geros' op, ze is ook de trotse eigenares van de Griekse frituur 'O Geros tou Morya'. Voor meer info over deze twee zaken, kan je klikken op de afbeeldingen naast deze tekst. Zo kom je rechtstreeks op de site van A.'s frituur en restaurant uit.


België, haar thuis!

A. gaat nog steeds ieder jaar voor een periode van 3 maanden naar Griekenland om haar familie en kennissen te bezoeken. Hoewel ze geboren is in Griekenland en er haar jeugd heeft doorgebracht, voelt zij zich toch meer thuis in België dan in Griekenland.
Wanneer er iemand tegen haar zegt dat de Belgen koele mensen zijn, antwoordt zij meteen: "België is koud, maar dat wil niet zeggen dat de mensen dat zijn."