Limburg is multicultureel. Dat er dus een aantal Grieken te vinden zijn, is logisch. Op vrijdag 4 maart hebben we Genk een bezoekje gebracht om een aantal Griekse mensen te ontmoeten en naar hun levensverhalen te luisteren.Vol goede moed kwamen Femke en ik vrijdag aan in Genk. We wilden 'Grieken in Limburg' gaan bezoeken, een tentoonstelling over Griekse migranten. Deze zou te zien zijn in het Genkse stadhuis. Daar vertelden ze ons dat er geen tentoonstelling was. Onze hoop op een interculturele namiddag verdween als sneeuw voor de zon, wat moesten we dan? We zijn dan op zoek gegaan naar een Grieks restaurant. Dat was niet zo moeilijk, na 5 minuten zagen we 'O Geros, Greek style' op de gevel van een restaurant staan, daar zijn we dan ook naar binnen gegaan.
1 man = 1 kruiwagen met kolen
In het restaurant hebben we A.P. leren kennen, een Griekse vrouw die in 1962 naar België is verhuisd. Ze vertelde ons dat de crisis in Griekenland in die tijd erger was dan ze nu is, mensen vonden geen werk. Aan het einde van de jaren ’40 was er een burgeroorlog. Daarna, in 1967 vond er een staatsgreep plaats. De jaren daartussen waren erg roerig, in die tijd werden zelfs advertenties over werk in België in de kolenmijnen opgehangen. Griekenland en België hadden ook afspraken gemaakt over de migratie, per werknemer die naar ons land kwam, kreeg Griekenland een kruiwagen met kolen uit de Belgische mijnen. Dit was voor beide landen voordelig, België kreeg werkkrachten en Griekenland kreeg brandstof. A’s man heeft toen besloten om naar België te verhuizen, om zo in de mijnen te komen werken en op afstand voor zijn vrouw en pasgeboren dochter te kunnen zorgen. 3 maanden later kwam A. zelf ook.
Met de trein naar België
De reis van Griekenland naar hier was per trein. A. vertelde ons dat de reis 3 dagen duurde. Veel mensen hadden geen geld om een bed te huren en sliepen op de grond. Zo was er een vrouw met 3 kinderen die in de gang sliepen. A. heeft toen haar kamer met hen gedeeld, ze vond het onmenselijk om die kinderen op de grond te laten slapen. Tussendoor was er ook niet veel tijd om eten te kopen. Eenmaal hier in België stond haar man bij het station om haar en haar dochtertje op te halen. Het eerste huis dat ze hier hadden was volledig gemeubileerd. De Italiaanse vrouw die erin woonde had alles achtergelaten en was zelf terug naar Italië gegaan. Zelfs het speelgoed, bestek en servies had ze achtergelaten! A. zegt nog dat ze deze vrouw erg dankbaar is voor alles. Haar contacten legde ze vooral met andere Vlamingen op haar werk. Ze wilde het Nederlands leren, daarom wou ze niet te veel bij andere Griekse migranten zijn.
Nu woont A. al 49 jaar in België. Ze geeft aan dat ze zich hier thuis voelt. Ieder jaar keert ze voor 3 maanden terug naar Griekenland om haar familieleden te bezoeken. 3 maanden zijn voor haar zeker lang genoeg, daarna verlangt ze weer naar haar leven hier. Hier heeft ze haar restaurant, ‘O Geros’, en haar vrienden. De Griekse politiek volgt ze niet echt meer, de Belgische politiek volgt ze wel. Daarom heeft A. ons niet veel kunnen vertellen over de Griekse economische crisis.
Ondanks het misverstand met de tentoonstelling, is onze namiddag toch leuk geweest. We hebben een heel interessante en vooral ook vriendelijke Griekse vrouw leren kennen die ons veel verteld heeft over haar leven en haar eerste jaren hier in België.
Ik denk dat dit artikel nog maar eens duidelijk maakt dat we niet alleen zijn op de wereld. Hoewel sommige mensen dit soms wel durven denken, draait de wereld niet om één persoon.
BeantwoordenVerwijderenIedereen heeft zijn eigen geschiedenis achter de rug, die niet altijd even rooskleurig is. Het levensverhaal dat deze vrouw aan jullie heeft vertelt heeft me doen stilstaan bij deze gedachte. Ze heeft volgens mij een moeilijke tijd achter de rug en ze is ten allen tijde barmhartig gebleven naar de medemens toe. Respect voor deze dame!